در باب انتصاب به امام زمان بعد از مسجد بزرگ کوفه، نوبت به مسجد سهله مى رسد که در بعضى از روایات مسجد «سهیل» و در بعضى روایات دیگر مسجد «شرى» و در روایت سوّمى مسجد «بنى ظفر» نیز نامیده شده، و میعادگاه عاشقان و دلباختگان امام مهدی (صلوات الله علیه) مى باشد و در روایات، فضایل زیادى براى آن نقل شده که عبارتند از:

خانه ادریس پیامبر(علیه السلام) و حضرت ابراهیم(علیه السلام) و خانه انبیا و اوصیا و صالحان. 

در بعضى از روایات آمده: «فیه المعراج» که ممکن است اشاره به این باشد که معراج معنوى مؤمنان، در این مسجد حاصل مى شود یا این که اشاره به این است که رسول اکرم(صلى الله علیه وآله) پس از فرود آمدن در شب معراج به مسجد کوفه، (که در بعضى از روایات وارد شده که حضرت، فرود آمدند و در مسجد کوفه دو رکعت نماز خواندند) وارد مسجد سهله شدند و از آن جا به آسمان عروج کردند.

کسى که در این مسجد، خدا را به آنچه که دوست دارد بخواند حوائجش برآورده مى شود و از مشکلات دنیا و حیله هاى دشمنانش در امان قرار مى گیرد.

خداوند پیامبرى را مبعوث نکرد مگر این که آن پیامبر در این مسجد نماز خواند.

«شیخ طوسى» در کتاب «تهذیب» از امام صادق(علیه السلام) نقل کرده است که هیچ غم زده و دردمندى وارد مسجد سهله نمى شود و بین نماز مغرب و عشا، دو رکعت نماز نمى خواند مگر این که خداوند مشکلش را حل مى کند.

امام صادق(علیه السلام) خطاب به ابوبصیر فرمود: «این مسجد از بقعه هایى است که خداوند دعا و درخواست در آن را دوست دارد و هیچ روز و شبى نیست مگر این که فرشتگان، این مسجد را زیارت و خدا را در آن عبادت نکنند...».

طبق روایتى از امام صادق(علیه السلام) اقامت در این مسجد (براى عبادت) همانند اقامت در خیمه رسول الله(صلى الله علیه وآله) است و هیچ مرد و زن مؤمنى نیست مگر این که دلش مشتاق این مسجد باشد.